Autori iz kolekcije

Kosta Hakman
(Bosanska Krupa, 22. maj 1899 – Opatija, 8. decembar 1961)


Posle jedne godine studija u Pragu kod Bukovca (1919–1920) i pola godine provedene u Beču, Hakman svoje slikarske afinitete otkriva u Krakovu (1920–1924) gde studira u klasi Stanislava Vajsa. Savlađivanje zanata i spoznaja suštine pejzaža pomogli su mu da već tada definiše svoj slikarski kredo: „Nema linija, nema oblikovanja, postoje samo kontrasti […] ne crnim i belim već kolorističkom impresijom”. Radovi izloženi u Beogradu po završenom školovanju decembra 1925. godine, obeležavaju početnu fazu rada (1924–1925), otkrivajući autora koji nastoji da pejzažu prida dodatna, simbolička značenja, dočarana igrom prirodne treperave svetlosti, kratkim potezom i širokim spektrom zelenih, mrkih i modrih tonova. Odlazak u Pariz (1926–1929) za Hakmana znači ostvarenj životnog sna, usmeravanje ka Bonarovom i intimističkom shvatanju prostora i Sezanovom tretmanu slike; istovremeno, platna ispunjava svetlost sedefastog sjaja, potez se izdužuje, a paleta ujednačava tonovima svetloružičaste i sivomaslinaste, odlikama budućeg slikarstva, promenljivog samo u dinamici poteza i osnovnoj kolorističkoj matrici. Slike s pogledima na pariske ulice i mrtve prirode izlaže 1929. godine, po povratku u Beograd, u kojem će provesti ostatak života posvećen slikanju i pedagoškom radu. Prihvativši modernistička shvatanja umetnosti, postaje i član „Oblika” i „Dvanaestorice”; jedan je od osnivača „Kola jugoslovenskih umetnika”; redovan učesnik izložbi, prisutan je na Izložbi jugoslovenske umetnosti u Rimu kao i na Svetskoj izložbi u Parizu (1937), gde dobija zlatnu medalju. Temeljeći svoje delo na neposrednoj percepciji viđenog, Hakman održava manje-više realistički odnos prema svetu, bojeći ga dubokom osećajnošću i neposrednošću. Čistu boju povezuje tonskim principom, usvaja pre sintaksu nego suštinu impresionističke estetike. Svoj umetnički kredo podjednakom snagom ugrađuje u pejzaže, mrtve prirode, portrete, enterijere i autoportrete u kojima se naizmenično smenjuju intimističko i simbolističko viđenje sveta.