Autori iz kolekcije

Ivan Radović
(Vršac, 21. jun 1894 – Beograd, 14. avgust 1973)


Radovićeva umetnost, evocirajući uvek na dela Carinika Rusoa, Gogena i Šagala, prošla je više faza koje se često preklapaju kao paralelna istraživanja, od kontemplativnog racionalizma do osećajnog, instinktivnog i iracionalnog. Konstruktivistička faza (1917–22), vezuje se za studije na Umetničkoj akademiji u Budimpešti (1917–19) i rad u Nađbanji, te boravak u Parizu, Beču i Minhenu (1921). Ogleda se u povišenom interesovanju za analizu i sintezu forme, ali bez negiranja boje, u spoju tradicije i novog. Monumentalne kompozicije (neoklasicizam 1922–1926; apstrakcija 1923–1924) nastaju pod uticajem venecijanske renesanse, uz odjek nemačkog ekspresionizma. U spontanoj, sudbinskoj ljubavi prema rodnom kraju, razvija lično tumačenje umetnosti, otkrivajući autentičnu radost življenja i specifičan pristup prirodi: naivizam kao stav i predmet slikarstva (1927–1931). U to vreme, kao poznat teniser, prelazi iz Sombora u Beograd (1928), gde radi građanske portrete i scenografiju, istovremeno posvećen svojoj drugoj ljubavi – tenisu: naredne godine trijumfuje kao prvak Jugoslavije u tenisu. Uticaj Bonara, okrenutost ka unutrašnjem svetu, enterijerima, znak je i nove stilske, intimističke orijentacije (1930–40), naročito primetan nakon drugog pariskog boravka (1937), kao i tokom šeste i sedme decenije. Radovićev naivizam, od tridesetih prožet sa ostalim poetičkim vrednostima, karakteriše kolorit ljubičastih i zelenožutih, s postepenim prosvetljivanjem game, uz uvođenje novih i preoblikovanje starih tema na drugi način: portreta, enterijera, aktova, mrtvih priroda i pejzaža. Posle Drugog svetskog rata karakterističan je ekspresionistički patos „vojvođanskog romantizma”. Okosnica slikarstva postaje bačko selo, prikazano naivistički i iracionalno, kao poetična, snolika i bajkovita vizija zavičaja. Istovremeno pišući o umetnosti, Radović se prepoznaje kao revoltirani protivnik i kritičar apstrakcije šezdesetih godina dvadesetog veka, smatrajući je komercijalnom, producentskom i karijerističkom, suprotno njegovoj tezi o „umetnosti kao životnoj istini”. Uz uvažavanje različitih uticaja koje je ovo delo pretrpelo, vrednost Radovićevog slikarstva treba tražiti u autentičnoj neposrednosti doživljaja i autorovih ubeđenja. O tome govori i činjenica da je slikao naivistički pre Hlebinske škole.