Autori iz kolekcije

Nebojša Mitrić
(Beograd, 7. jul 1931 – Beograd, 23. avgust 1989)


Predanja, istorija i tradicija utkani su u najranije stvaralačke pokušaje Nebojše Mitrića, vajara, mnogo pre nego što je, kao student prve generacije, stupio na beogradsku Akademiju primenjenih umetnosti, u klasi Ivana Tabakovića. U podjednakoj meri kao na Akademiji vajarstvo je izučavao na primerima iz Studenice, Kotora, Dubrovnika, Zadra, postavki Narodnog muzeja, pariskog Luvra, a pošto je diplomirao (1952), nastavio je da se usavršava i na mnogobrojnim putovanjima po Evropi, SAD, i obilazeći srednjovekovne spomenike u Srbiji, Makedoniji, Crnoj Gori, Dalmaciji. Još tokom studentskih poseta manastiru Studenici, formira buduće opredeljenje za tematiku vezanu za fragmente iz života srpskih srednjovekovnih vladara, posebno Stefana Nemanje, cara Dušana i kneza Lazara. Rezultat su medalje, različite skulpture, portreti, reljefi, koji odišu motivima srpsko-vizantijske baštine, nacionalne tradicije, likovima iz istorije i predanja, od cara Dušana, preko kneza Lazara, despota Stefana Lazarevića, Filipa Višnjića i Vuka Karadžića, do Petra II Petrovića Njegoša, Janka Veselinovića, Jovana Jovanovića Zmaja, Bore Stankovića, Nikole Tesle, Milene Pavlović-Barili, Branka Miljkovića. Figure srpskih srednjovekovnih vladara dominiraju u serijama „ratnika”, „lova”, monumentalnih spomeničkih kompleksa za javne površine (poput spomenika knezu Lazaru i despotu Stefanu). Ove ličnosti Mitrić je prikazao u sopstvenom plastičkom ključu naglašene stilizacije antičkih skulptoralnih i srednjovekovnih vizantijskih slikanih motiva, kao i numizmatičkih i heraldičkih artefakata, čiji je vizuelni kod preoblikovao u duhu aktuelnih vajarskih ideja. Sličan postupak sintetičke stilizacije primenjivao je i kod portreta, polazeći od osnovnih karakternih odlika do tipološkog uopštavanja u kojem se identifikuje čitav pojam, skup odlika vezanih za određenu ličnost. Odlučnost Nebojše Mitrića da inspiraciju crpe iz obimnog korpusa nacionalne tradicije opredelilo je Pavla Beljanskog da dosta kasno u odnosu na ostale autore, oko 1960. godine, uvrsti dva Mitrićeva Lova u svoju kolekciju.