Autori iz kolekcije

Milan Milovanović
(Kruševac, 19. oktobar 1876 – Beograd, 15. avgust 1946)


Za Milana Milovanovića period između 1902. i 1920. godine je period pune stvaralačke moći. Pojedine stilske celine unutar tog razdoblja vezane su za njegov boravak u Parizu, više odlazaka u Južnu Srbiju i Makedoniju i na Svetu goru, vreme oporavka u Italiji i južnoj Francuskoj i kraći boravak u Dubrovniku i na Crnogorskom primorju. U prvim sačuvanim radovima prepoznaje se interesovanje za svetlost svojstveno impresionizmu, što predstavlja posledicu školovanja kod Antona Ažbea (1897) i na Akademiji likovnih umetnosti (prof. Karl Mar, 1898), kao i studijama na Akademiji Kolarosi i Ècole Nationale Supérieur des Beaux-Arts u Parizu (1902–1906). Među radovima iz Pariza ima onih koji su slikani u ateljeu finim potezima četke i u tamnijoj zlatnooker gami kao i drugih dela, slikanih pod vedrim nebom, na bulevarima i u parkovima. Ta su platna jače osvetljena i svetlijeg kolorita, s nagoveštenim odlikama francuskog impresionizma. Ipak, do konačnog rasvetljavanja Milovanovićeve palete i kolorističke eksplozije došlo je tokom putovanja po Srbiji i boravka na Svetoj gori (1907–1910), u Italiji i Francuskoj (1919), kada su nastala dela najviših umetničkih vrednosti, te i tokom 1920, kada je slikar boravio u Dubrovniku i Crnoj Gori. Milovanović je bio jedan od najznačajnijih predstavnika impresionističkih tendencija u Srbiji. Slike iz Italije i južne Francuske, sa srećnim spletom flore, mediteranskog neba i hladnog belog kamena sa modrim senkama, kao i ponekom figurom u pejzažu, predstavljaju vrhunac Milovanovićevog slikarskog umeća. Radovi nastali bliže 1920. godini pokazuju približavanje neoimpresionističkom postupku i koloritu. Milovanović ni posle 1920. godine nije prestao da slika, ali su ti radovi daleko ispod njegovih mogućnosti. S nestankom njegove generacije sa umetničke scene, i sam Milovanović gubi uporište i povlači se iz likovnog života. Kao likovni pedagog (1912–1933) vaspitavao je generacije mladih umetnika, bavio se i restauracijom fresaka i slikanjem ikonostasa, a povremeno i likovnom kritikom.